Not my cup of tea
Tot ik mezelf hijgend terugvond op een berg in Rio de Janeiro.
🇬🇧 🇧🇷 🇫🇷 🇩🇪 🇪🇸 🌐 → Use your browser’s translation tool
Going back in time, this is a flashback! Ooit was het een jingle van de piratenzender Radio Caroline, meen ik me te herinneren. Vandaag is het vooral mijn eigen hoofd dat even terugspoelt. Niet naar muziek, maar naar een dag in de bergen van de staat Rio de Janeiro, vele jaren geleden. Een flashback als bergbeklimmer. Al moet ik dat woord meteen nuanceren.
Wat? Deed je dat ook? Nee hoor, nooit geen belangstelling voor gehad. Stel je voor, uren aan een berg hangen, om jezelf met metalen pinnen aan een tempo van één meter per uur naar boven te sleuren. Not my cup of tea.
Jaren geleden deed ik niettemin zoiets, maar sportief kan je het niet noemen. Ik was op doortocht in Nova Friburgo, ooit van gehoord? Nova Friburgo is een verrassende plek in de bergen van de deelstaat Rio de Janeiro. Het voelt door de Zwitserse invloeden bijna Europees aan, met die typische vakwerkhuizen en de frisse berglucht die je nergens anders in de staat zo ervaart. Omdat het er koeler is, staat de regio bekend om de prachtige bloemenkwekerijen en kun je er heerlijk eten, van ambachtelijke chocolade tot een warme kaasfondue. Er is zelfs een kaasschool, opgericht met hulp van Zwitserse experts, waar kazen als Reblochon en Gruyère worden gemaakt met melk van lokale bergkoeien. Proeven kan ter plekke — wat het geheel een onverwacht Alpengevoel geeft, midden in Brazilië.
Je kunt daar nu nog steeds zien hoe ze kazen zoals Reblochon en Gruyère produceren met de melk van de koeien uit de bergen. Het leuke is dat het niet alleen een school is, maar ook een plek waar je die verse kazen direct kunt proeven en kopen. Het geeft de stad echt dat authentieke Alpen-gevoel, midden in de Braziliaanse natuur.
Wat veel mensen niet verwachten, is dat dit stadje ook dé plek in Brazilië is voor lingerie; je vindt er ontelbaar veel fabrieken en winkeltjes. Het is echt een fijne bestemming voor wie de hitte van de kust even wil inruilen voor rust en groen in een unieke setting.
Een andere bijzonder leuke attractie is de kunstenaar Nêgo (echte naam is Geraldo Simplício). Hij is een bekend figuur in Nova Friburgo, specifiek in de wijk Campo do Coelho.
Zijn levenswerk is de Jardim do Nêgo, een tuin vol enorme sculpturen die hij zelf uit rots en klei heeft gehouwen. Het bijzondere is dat de natuur de beelden overneemt; ze zijn bedekt met een laagje groen mos, waardoor ze helemaal lijken op te gaan in het landschap. Ze zijn erg indrukwekkend en soms wel metershoog. Omdat ze van klei en rots zijn gemaakt, zijn ze ook kwetsbaar voor de regen, dus hij is constant bezig met herstelwerkzaamheden om ze mooi te houden.
Voor zover ik weet is Nêgo nog steeds in leven en actief in zijn tuin. Hij woont daar al tientallen jaren als een soort kluizenaar en onderhoudt de beelden zelf. Hij staat erom bekend dat hij bezoekers vaak zelf verwelkomt, en deed dat ook toen ik eraan kwam. Nêgo is een hartelijke man die graag een praatje maakt over zijn werk, al doet hij dat natuurlijk vooral in het Portugees.
Ik denk ook terug aan de Cão Sentado, de “Zittende Hondrots”. Deze indrukwekkende rotsformatie van meer dan 100 meter hoog lijkt, vanuit een bepaalde hoek gezien, precies op een zittende waakhond die over de bergen waakt. Om er te geraken moet je een klim doen, maar dat is niet de klim waar ik in het begin naar verwees, maar toch een stevige wandeling bergop.
Het zou onvolledig zijn als ik de Encontros dos Rios zou vergeten. Dit natuurverschijnsel vind je in het district Lumiar, een geliefde plek voor natuurliefhebbers. Het is het punt waar de rivieren Macaé en Bonito samenkomen, een prachtig gezicht en een populaire plek voor bezoekers, omdat je er kunt zwemmen in de natuurlijke poelen met kristalhelder water of kunt genieten van het uitzicht vanaf de nabijgelegen brug. Veel mensen gaan naar het Ecoparque Encontro dos Rios om dit punt goed te kunnen bekijken en om te ontspannen bij het water.
Lumiar zelf is overigens een heel gezellig dorpje met een alternatieve sfeer, veel livemuziek (vooral forró en reggae) en goede restaurantjes. Het is echt een van de pareltjes van Nova Friburgo als je van rust en natuur houdt.
Deed je dat allemaal op 1 dag? Nee hoor. Een verblijf van enkele dagen in een of andere leuke pousada hoort erbij. Maar goed, terug naar die klim.
In Nova Friburgo kan je via een “Teleférico” (stoeltjeslift) naar boven om de stad vanuit de hoogte bekijken, leuk, maar de Pico da Caledônia is leuker. Iemand tipte me hieromtrent en dat wekte mijn nieuwsgierigheid op. Eenmaal halverwege via een van die onverharde wegjes (foto) die Brazilië rijk is, sta je voor de “Guarita”, een waakpost van de Braziliaanse oliemaatschappij Petrobras, met een wachter in uniform. De berg is eigenlijk een mix van een prachtig natuurpark en een streng beveiligd communicatiecentrum. Die wachter is er om te zorgen dat alleen wandelaars naar boven gaan en dat de installaties die de energievoorziening regelen veilig blijven.
De top van de Pico da Caledônia is van groot strategisch belang voor de nationale veiligheid en infrastructuur. Op de top staan enorme zendmasten van Petrobras. Deze worden gebruikt voor straalverbindingen (radio-links) die essentieel zijn voor de communicatie met olieplatforms voor de kust van Rio de Janeiro. De hoogte van de berg is perfect om de kromming van de aarde te overbruggen. Omdat er kostbare apparatuur staat voor de controle van de olie- en gaswinning, is het terrein beveiligd. Vandaar dat je je moet identificeren en er vaste bezoektijden zijn.
Eenmaal toelating, dan gaat het hek open en sta je voor een heuse trap waar je het begin van ziet, maar niet het einde. Het is een pittige klim via een trap van 632 treden naar een hoogte van ruim 2.200 meter, maar het uitzicht over de bergen en op heldere dagen zelfs tot aan de baai van Rio de Janeiro is gewoon onverslaanbaar.
Het kostte me veel gehijg om samen met 2 camera’s naar boven te strompelen, maar het lukte me.
Het leven van een mens wordt opgebouwd door herinneringen. Het zijn net dergelijke hoogtepunten die al de rest minder belangrijk maken. Brazilië heeft verdomd veel te bieden als je buiten de platgetreden paden gaat. En dit is slechts 1 voorbeeld, er zijn er erg veel andere, zoveel zelfs dat een mensenleven nauwelijks volstaat om het allemaal te zien. Zie ik dan weer politici kibbelen op de TV, volstaat het om nog eens terug te kijken naar de kiekjes van destijds, vroeger met een glaasje wijn naast me, vandaag met “a cup of tea”.
Het leven kan mooi zijn, ook in Brazilië.
Foto’s: André Smeets